Persoonlijk | Mijn heldenverhaal

Op mijn social media kanalen heb ik de afgelopen tijd al wel eens iets gedeeld over een traject wat ik volg. Dit traject is gericht op persoonlijke ontwikkeling en de ontwikkeling van mij als ondernemer en van mijn bedrijf. Onlangs kregen wij de opdracht om ons eigen heldenverhaal te schrijven. En niet alleen dat, deel 2 van de opdracht was dit heldenverhaal ook te delen. En daar sloeg de paniek toe want dat gaf mij meteen een heel kwetsbaar gevoel. Wat zullen mensen daar wel niet van vinden…. ze vinden het vast raar…. dit gaat me klanten kosten…. enz enz. maar na mijn burn out eind vorig jaar (daar zal ik ook nog wel eens iets over delen) heb ik me een aantal dingen voorgenomen en 1 daarvan is dat ik dingen ga doen omdat ik het wil en omdat het voor mij goed voelt en dat ik me niet laat weerhouden door wat ik denk (!) dat anderen er van vinden. En dus deel ik hier en nu met jullie mijn heldenverhaal:

Er was eens een meisje. Dit meisje groeide op in de veilige omgeving van een liefdevol gezin in een klein dorpje. Ze kreeg nog een zusje en een broertje en had vriendinnetjes op school. Maar het meisje wist al snel dat ze in dit dorp niet helemaal op haar plaats was. Ze voelde dat ze niet paste in de sociale context van het dorp.

Daarnaast droomde het meisje over een toekomst waarin ze veel mensen kon bereiken. Ze wilde schrijfster worden of, later, ontwikkelingswerk doen. Met andere woorden, het meisje wist dat ze van betekenis wilde zijn in het leven van heel veel mensen. Maar ze was zoekende naar de vorm. Het meisje werd ouder en koos voor een studie in een sociale richting . Op die manier kon ze zeker van betekenis zijn voor andere mensen. En met veel plezier, voeldoening en dankbaarheid werkte het meisje na haar studie jarenlang in de hulpverlening.

Het meisje had in haar leven geleerd dat het belangrijk was om sterk te zijn. En zelf had ze daar aan toe gevoegd dat zwak zijn dus geen optie is. Zwak zijn in de zin van, toegeven dat je iets niet kunt, hulp vragen, kwetsbaar zijn. Gevolg daarvan was voor het meisje dat zij hoge verwachtingen van zichzelf had en dat zij hard oordeelde over zichzelf als iets niet lukte. Bijvoorbeeld toen zij haar eerste kindje kreeg en dat toch allemaal niet een grote roze wolk bleek te zijn. En ook toen vervolgens de relatie met de vader van haar kindje strandde en zij er deels alleen voor kwam te staan. Sterker nog: het meisje zag dit als een kans om te laten zien dat zij het ook echt allemaal wel zelf en alleen kon.

Het meisje had in al die jaren vooral gedaan wat zij dacht dat er van haar verwacht werd, gehandeld naar ‘hoe het hoort’ en ‘wat zullen anderen daar wel niet van vinden’. Maar daar tussendoor ging zij ook haar eigen gang. Droeg zij kleding die ze wilde dragen, maar die verder niemand in dat kleine dorpje droeg en maakte zij meerdere keuzes die toch enigszins tegen de verwachting ingingen. Zo was het meisje verhuisd naar een stad in een andere provincie. Daar voelde zij zich wel erg op haar plek, maar pas na haar scheiding vónd ze er ook echt haar plek. Deze stad gaf haar zoveel meer ruimte om zichzelf te zijn en haar eigen pad te volgen. Of in ieder geval voelde het meisje daar deze ruimte.

Het meisje leerde vele levenslessen en ontdekte ook hoe belangrijk het was dingen te doen waar ze zelf plezier in had, energie van kreeg. Ze deed veel moeite om haar vaste dansavond vast te houden en ontdekte daarnaast dat fotografie haar veel plezier en voldoening gaf. Zij fotografeerde eerst vooral voor zichzelf en later ook voor anderen. Zij ontwikkelde zich in de jaren als fotograaf en besloot haar eigen bedrijf op te starten.

Het meisje merkte dat ze ook op deze manier van betekenis kon zijn in het leven van andere mensen. Zij ontdekte dat zij door middel van fotografie haar superpower in kon zetten. Haar superpower om mensen op hun gemak te stellen in situaties die zij normaalgesproken ongemakkelijk zouden vinden, om mensen te laten zien dat ze prachtig zijn omdat ze zijn wie ze zijn en daardoor foto’s te maken waar de liefde, het plezier en de verbinding vanaf spatten. Het meisje ontdekte dat deze superpower vooral mensen aantrekt die redenen dachten te hebben om niet op de foto te willen. “Ik ben niet zo knap”, “ik kijk altijd zo raar”, “ik weet niet hoe ik moet staan/kijken”. Maar ook “mijn dochter met downsyndroom wil nooit op de foto, we hebben bijna geen foto’s van haar en al helemaal niet van ons gezin” en “mijn zoon met autisme vindt zo’n fotoshoot veel te spannend, daarom hebben wij geen gezinsfoto’s”. Daarnaast kwamen er mensen op haar pad die ernstig ziek waren en nog graag mooie foto’s wilden als herinnering. Het meisje merkte dat zij juist bij deze mensen, deze gezinnen, deze kinderen goed kon aansluiten waardoor het wel lukte prachtige, liefdevolle foto’s te maken. Het meisje ontwikkelde zich verder, startte haar eigen bedrijf, stopte met haar baan in de hulpverlening. Het meisje werd een veelgevraagd spreker over dit onderwerp. Ze gaf trainingen aan andere fotografen, gaf lezingen bij patientenverenigingen, schreef boeken en inspireerde daarmee anderen. Op deze manier kon het meisje van betekenis zijn in het leven van heel veel andere mensen. Veel meer mensen dan zij ooit had durven dromen.

Het meisje realiseerde zich heel goed dat zij dit alleen maar kon bereiken omdat zij had leren leven vanuit haar hart. Omdat zij had geluisterd naar haar gevoel. En omdat zij het vertrouwen had op deze manier te kunnen en durven leven. Omdat zij haar angsten in de ogen had gekeken en haar diepe belemmerende overtuiging had losgelaten. Omdat zij niet meer leefde naar de verwachtingen van anderen en ‘hoe het hoort’, maar vanuit haar eigen dromen!

En zij leefde nog lang en gelukkig!

Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief

Genieten | Emmie de Vries Fotografie | Kwetsbare Momenten | Groningen

Genieten

Soms voel ik me er schuldig over, want er zijn heel veel mensen voor wie deze periode echt een naar is, maar

Persoonlijk | Verhalen

Ik hou van verhalen. Van alle verhalen. Van alle verhalen van en over mensen. Verhalen van nu en verhalen van vroeger. Verhalen

Persoonlijk | Leren

Als meisje van 3 kon ik niet wachten tot ik eindelijk 4 werd en naar school mocht. En in de 36 jaar

Dit delen:

bruidsfotografie familiefotografie liefde zwangerschapsfotografie fotografie bruiloft trouwen fotograaf huwelijk trouwfotografie ik ga trouwen
bruidsfotografie familiefotografie liefde zwangerschapsfotografie fotografie bruiloft trouwen fotograaf huwelijk trouwfotografie ik ga trouwen
bruidsfotografie familiefotografie liefde zwangerschapsfotografie fotografie bruiloft trouwen fotograaf huwelijk trouwfotografie ik ga trouwen
Share on facebook
Share on twitter
Share on whatsapp